draw light.STUDIO · TOMASZ CIERPISZ
Draw Light Studio / Projekt autorski
Dziennik drogi, pamięci i obrazu

7000 km

koszmarnego snu.

Rodzinna historia zapisana w listach.
Podróż, która ma przywrócić jej obraz.

Odręczne listy i karty pocztowe z rodzinnego archiwum projektu 7000 km
PROJEKT FOTOGRAFICZNY I FILMOWY TOMASZ CIERPISZ
Początek drogi

Wszystko zaczęło się
od listów.

Odnalezione listy mojej babci Emilii, pisane z zesłania w Kazachstanie, stały się początkiem poszukiwań. Zestawiam je z wojennymi losami mojego dziadka Stanisława — jeńca Oflagu II C Woldenberg.

W 2027 roku chcę wyruszyć śladami ich historii. Przez Polskę, Niemcy i Holandię, aż po północny Kazachstan. Fotografować miejsca, szukać śladów, słuchać ludzi. Sprawdzić, co z dawnej opowieści można odnaleźć we współczesnym krajobrazie.

To osobista podróż, ale też próba opowiedzenia o doświadczeniu rozłąki, przymusowej drogi i pamięci, którą przechowują rodzinne archiwa.

01 / FOTOGRAFIA

Miejsca i ślady.

Współczesne obrazy zestawione z rodzinnymi dokumentami i historią.

02 / FILM DOKUMENTALNY

Głosy i spotkania.

Rozmowy, poszukiwania i zapis drogi do miejsc znanych z listów.

03 / WYSTAWA

Pamięć do podzielenia.

Fotografie i materiały dokumentalne, które pozwolą przekazać tę historię dalej.

Rodzinne archiwum

Papier, który
przechował pamięć.

Oryginalne dokumenty są punktem wyjścia do całego projektu.

Za kulisami projektu

Dziennik przygotowań.

Zapis kolejnych kroków, spotkań i poszukiwań. Najnowsze wpisy znajdziesz na początku.

WPIS 09 | Rzeszów, 16 listopada 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – uruchomienie Patronite

Zostań Patronem. Bądź bliżej powstawania „7000 km”

Podróż śladami Emilii i Stanisława planuję na 2027 rok, ale ta historia już teraz zajmuje kolejne godziny przy biurku. Czytam listy, porządkuję dokumenty, szukam miejsc i kontaktów. Z pojedynczych informacji próbuję ułożyć drogę, którą będzie można przemierzyć z aparatem i kamerą.

Chcę pokazywać ten proces na bieżąco. Dlatego uruchomiłem profil projektu „7000 km koszmarnego snu” na Patronite.

Zaproszenie do środka

Film i wystawa będą efektem długiej pracy. Zanim powstaną, trzeba podjąć wiele decyzji: które ślady sprawdzić, gdzie szukać dokumentów, jak odczytać niejasny fragment listu i jak opowiedzieć obrazem o wydarzeniach, których nie byłem świadkiem.

Na Patronite otwieram dziennik powstawania projektu. Będę dzielił się wybranymi fragmentami rodzinnej korespondencji z transkrypcją i komentarzem, kulisami przygotowań, fotografiami roboczymi oraz informacjami o odkryciach. Znajdzie się w nim również miejsce na trudności, zmiany planów i pytania, które pozostają bez odpowiedzi.

Pierwszy wpis dla Patronów — „Od listu do mapy” — jest już dostępny. Piszę w nim o punkcie wyjścia do podróży i o tym, dlaczego chcę wyraźnie oddzielać słowa zapisane w dokumentach od własnych przypuszczeń.

Moja praca, Wasze wsparcie

Patronite pozwala regularnie wspierać przygotowanie fotografii, filmu i wystawy. Daje mi możliwość planowania pracy nad projektem pomiędzy zleceniami i codziennymi obowiązkami.

Ze swojej strony wnoszę czas, doświadczenie i pracę: przy dokumentach, za aparatem, podczas opracowywania materiałów i przygotowywania opowieści. Z Patronami chcę dzielić się również wiedzą fotograficzną.

Przygotowałem trzy progi wsparcia:

  • 25 zł miesięcznie — Towarzysz podróży. Dostęp do dziennika projektu, co najmniej jednej aktualizacji w miesiącu, fragmentów listów z komentarzem oraz kulis poszukiwań i przygotowań.
  • 100 zł miesięcznie — Rozmowy o fotografii. Wszystko z pierwszego progu oraz grupowe spotkanie online raz na kwartał, poświęcone fotografii i projektowi. Uczestnicy mogą przesyłać własne zdjęcia, spośród których będę wybierał prace do wspólnego omówienia.
  • 250 zł miesięcznie — Bliżej projektu. Wszystkie wcześniejsze korzyści, a po trzech kolejnych miesięcznych wpłatach — jednorazowa, 90-minutowa konsultacja fotograficzna online lub w moim studiu w Rzeszowie. Po sześciu kolejnych wpłatach — jeden podpisany, numerowany wydruk Fine Art z projektu w formacie 30 × 40 cm, bez ramy. Wydruki planuję przygotować po etapie kazachstańskim i opracowaniu fotografii, do końca 2027 roku. Ten próg jest dostępny dla pięciu osób.

Pełne zasady spotkań, konsultacji i pozostałych podziękowań znajdują się w opisach progów na Patronite.

Jeden projekt, dwie możliwości wsparcia

Zrzutka pozostaje miejscem jednorazowych wpłat. Patronite jest propozycją dla osób, które chcą wspierać projekt co miesiąc i śledzić jego powstawanie od środka.

Obie formy wsparcia współfinansują ten sam projekt: poszukiwania, podróż, fotografie, film i wystawę. Będę informował o postępach oraz przeznaczeniu zebranych środków.

Zostań Patronem

Jeśli chcesz być bliżej tej pracy, zapraszam do grona Patronów „7000 km koszmarnego snu”.

Nie wiem jeszcze, ile odpowiedzi przyniesie podróż. Chcę jednak pokazać drogę do ich odnalezienia — od rodzinnego listu po miejsca, do których mnie zaprowadzi.

Zostań Patronem „7000 km koszmarnego snu” →

Tomasz Cierpisz

WPIS 08 | Rzeszów, 7 listopada 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – opracowanie rodzinnych listów

WPIS 08 | Rzeszów, 7 listopada 2026 r.

6 marca 1941. „Byle przetrwać tę ciężką zimę”

Presnogorkowka, 6 marca 1941 roku. Moja babcia Emilia pisze list do Wisi. Zaczyna od pytań o zdrowie jej i najbliższych. Chwilę później zapewnia: „Zdrowi jesteśmy wszyscy”.

Dopiero dalej opisuje, co wydarzyło się w ostatnich dniach. Pomimo mrozów musieli opuścić kwaterę, w której mieszkali od przyjazdu. Udało jej się znaleźć ziemiankę — małą izbę z lichą podłogą. Pisze o niej z ulgą, bo mogą wreszcie mieszkać sami. Pozostaje jednak troska o opał.

„A więc we trójkę, z malutkiemi saneczkami chodzimy do odległego lasku pomimo głębokiego śniegu, w którym całe się chowamy, potrafimy wykopać suche gałązki, pozostałe jeszcze z jesieni. I tak sobie radzimy, byle przetrwać tę ciężką zimę.”

Kiedy czytam ten fragment, próbuję wyobrazić sobie tę drogę. Głęboki śnieg, małe sanki i szukanie pod śniegiem suchych gałęzi. W liście zajmuje to zaledwie kilka zdań. Dla Emilii była to codzienność, od której zależało ogrzanie miejsca do spania i przetrwanie kolejnego dnia.

Dalej zapisuje ceny żywności. Mleko jest dostępne, ale zbyt drogie, żeby mogli sobie na nie pozwolić. Brakuje ziemniaków i kaszy. Te szczegóły pozwalają mi lepiej zrozumieć, ile wysiłku musiało kryć się za spokojnym zdaniem: „I tak sobie radzimy”.

Emilia pyta też, co słychać w Stanisławowie. Czeka na wiadomości. Podpisuje się „Mila” i przesyła pozdrowienia dla wszystkich. Nawet w tych warunkach list pozostaje rozmową z kimś bliskim — próbą podtrzymania kontaktu z życiem, które zostało daleko.

To najwcześniej datowany list wśród tych, które mam dziś opracowane. Wspomina w nim wcześniejszą wiadomość, wysłaną 10 lutego. Nie mam jej w tym zbiorze. Zostaje więc kolejna luka i pytanie o to, co mogło być w niej zapisane.

Właśnie takie ślady wyznaczają kierunek projektu „7000 km koszmarnego snu”. Chcę dotrzeć do miejsc, o których Emilia pisała, i zobaczyć, co można tam jeszcze odnaleźć. Wiem, że po tylu latach krajobraz będzie inny. Chcę jednak spróbować odnaleźć w nim punkt odniesienia dla tych kilku zdań o zimie, ziemiance i małych sankach.

WPIS 07 | Rzeszów, 3 listopada 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – kanały w mediach społecznościowych

WPIS 07 | Rzeszów, 3 listopada 2026 r.

  • Publiczny start kanału YouTube: W minioną niedzielę oficjalnie uruchomiłem dedykowany kanał projektu @7000kmprojekt. Pierwsze filmy są już dostępne publicznie dla każdego. To ogromny krok naprzód – od teraz surowy klimat, kulisy mojej pracy oraz zapowiedź wojennej historii dziadków można nie tylko sobie wyobrazić, ale fizycznie zobaczyć na ekranie. [1]
  • Oficjalny patronat medialny Rzeszów Info: Redakcja portalu Rzeszów Info objęła mój projekt oficjalnym patronatem medialnym. W niedzielę, równolegle z premierą kanału wideo, na stronie głównej ukazał się obszerny artykuł: „Tomasz Cierpisz chce zobaczyć miejsce, w którym babcia walczyła o życie. Wyprawa śladami zesłania”. To potężne, lokalne wzmocnienie wizerunkowe, które od pierwszych godzin mocno napędza widoczność całej historii. [1, 2]
  • Wsparcie strategii finansowania: Zarówno filmy, jak i publikacje prasowe mają bezpośrednio zasilać trwającą kampanię crowdfundingową (cel globalny: 60 000 zł rozliczane przez konto firmowe Draw Light Studio). Każdy materiał projektuję tak, aby konwertował widzów i czytelników w stałą społeczność na Patronite.pl (progi 100 zł i 250 zł) oraz zachęcał firmy do zakupu jednorazowych pakietów Mecenasów na Zrzutka.pl (Brązowy: 2000 zł, Srebrny: 5000 zł, Złoty: 10000 zł).

WPIS 06 | Rzeszów, 27 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – Start finansowania społecznościowego i logistyka terenowa

WPIS 06 | Rzeszów, 27 października 2026 r.

Wczoraj wieczorem przekroczyliśmy punkt bez powrotu. Kampania na Zrzutka.pl oficjalnie wystartowała. Cel globalny to 60 000 zł, które w całości rozliczamy przez jedno konto firmowe Draw Light Studio. Te fundusze to sprzęt wyprawowy, logistyka stepowa w Kazachstanie, pętla europejska z Piotrkiem, honoraria dla ekipy oraz produkcja samej wystawy w rzeszowskich podziemiach. Pierwsze wpłaty już spływają. Dziękuję za każdy gest.

Równolegle trwają intensywne przygotowania do najtrudniejszego logistycznie etapu. Konsultuję z dr. Piotrem Kułakowskim procedury bezpieczeństwa i formalności związane z KNB. Priesnogorkowka leży w bezpośredniej strefie nadgranicznej z Rosją – tam wszystko musi być dopięte na ostatni guzik, zanim uruchomię aparat, a Andrzej wejdzie na miejsce ze swoją kamerą i płynnym rosyjskim.

Nasz profil na Patronite.pl czeka obecnie na ostateczną weryfikację techniczną. Gdy system ruszy, wystartujemy z długofalowym budowaniem społeczności, oferując w progach mentoring, masterclassy i limitowane wydruki Fine Art z drogi.

Kończę ten wpis, patrzę na pożółkłe listy babci Emilii leżące na biurku i wiem, że ta historia właśnie zaczyna żyć własnym życiem w tkance naszego miasta. Ruszyliśmy.

WPIS 05 | Rzeszów, 15 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – Patronat przyznany. Wystawa schodzi do podziemi Rynku!

WPIS 05 | Rzeszów, 15 października 2026 r.

Oficjalnie: projekt „7 000 kilometrów koszmarnego snu” został objęty PATRONATEM HONOROWYM PREZYDENTA MIASTA RZESZOWA!

Dzisiejsze spotkanie w Ratuszu z Wiceprezydent Krystyną Stachowską przyniosło emocjonalny przełom i rewolucję artystyczną. Oryginalne, pożółkłe listy babci Emilii z 1941 roku położone na biurku chwyciły za serce. Decyzja o patronacie (nr KP-P.0054.336.2026.LBA) zapadła natychmiast, wraz z deklaracją pełnego wsparcia logistycznego ze strony miasta.

Rozmowy o lokalizacji finału przyniosły zwrot akcji, który ukształtuje ten projekt na nowo. Rezygnujemy ze sterylnych i zamkniętych murów BWA. Zamiast tego, z inicjatywy Pani Prezydent, wystawa „schodzi do podziemi” – zostanie zorganizowana w mistycznej, surowej przestrzeni rzeszowskich korytarzy i piwnic pod płytą Rynku.

Z punktu widzenia reżyserii wystawy to układ idealny. Wiekowa cegła, chłód podziemi i naturalny mrok stworzą scenografię, o którą walczyliśmy: oddadzą klaustrofobię i surowość kazachstańskiej ziemianki oraz niemieckiego oflagu. Dodatkowo część wielkoformatowych dyptyków stanie na zewnątrz, tuż obok Ratusza, jako monumentalna zapowiedź plenerowa dla tysięcy przechodniów.

Zyskaliśmy coś więcej niż patronat – zyskaliśmy przestrzeń, która tętni historią i przyciągnie tłumy mieszkańców. Architektura pamięci ma swój nowy, podziemny dom w Rzeszowie. Ruszamy w tę drogę z podwójną siłą!

WPIS 04 | Rzeszów, 14 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz

Status: Etap I – Ekipa filmowa skompletowana. Cel: Kazachstan.

WPIS 04 | Rzeszów, 14 października 2026 r.

Kolejny fundamentalny kamień milowy za mną. Po wymuszonym chorobą przesunięciu terminu, usiedliśmy dziś do rozmowy z Andrzejem. Pokazałem mu tekst kuratorski, plakat promocyjny oraz listy mojej babci Emilii.

Reakcja była dokładnie taka, jakiej oczekiwałem od dojrzałego twórcy. Andrzej bez wahania podjął wyzwanie.

Jego płynna znajomość języka rosyjskiego, zrozumienie postsowieckiej mentalności oraz życiowe doświadczenie to dla etapu kazachstańskiego potężny as w rękawie. Andrzej leci ze mną w surowy step, tuż pod granicę z Federacją Rosyjską, by stać się okiem i uchem naszej ekipy w Priesnogorkowce. To on poprowadzi poruszające rozmowy z najstarszymi mieszkańcami wsi i zarejestruje surowy obraz dawnego specposiołku.

Tym samym nasza dwuosobowa struktura produkcyjna została ostatecznie domknięta. Podział ról jest krystalicznie czysty: Andrzej odpowiada za surowe, reporterskie zdjęcia w Kazachstanie. Mój kuzyn Piotrek przejmuje stery podczas euro-pętli (Dobiegniew, Niemcy, Holandia) i jako Główny Montażysta spaja oba te światy w jeden, kinowy film dokumentalny w Rzeszowie.

Zabezpieczyliśmy ludzi, zabezpieczyliśmy wizję. Przed nami dogranie ostatnich szczegółów umów oraz wyczekiwane spotkanie w Ratuszu i w IPN. Machina ruszyła i nic już jej nie zatrzyma.

WPIS 03 | Rzeszów, 8 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz
Status: Etap I – Kwerenda archiwalna i procedury instytucjonalne

WPIS 03 | Rzeszów, 8 października 2026 r.

Pierwsze, publiczne zapowiedzi projektu wywołały niesamowity odzew, czego najlepszym dowodem był obszerny, sobotni artykuł redakcyjny na stronie głównej portalu „Rzeszów Info”. Świadomość, że ta historia rezonuje w tkance naszego miasta już na etapie przygotowań, daje potężny impuls do dalszego działania.

Ten tydzień upływa pod znakiem intensywnej pracy nad dokumentacją formalną i budowaniem relacji instytucjonalnych w Rzeszowie. Nie interesuje mnie biurokratyczna suchość – do eleganckich, czarnych teczek trafił nasz manifest artystyczny, precyzyjne plany techniczne reżyserii światła i dźwięku oraz wielkoformatowy plakat promocyjny.

Oficjalne wnioski o objęcie całego przedsięwzięcia Patronatem Honorowym zostały formalnie złożone i zarejestrowane w Urzędzie Miasta Rzeszowa oraz w Instytucie Pamięci Narodowej (IPN). Zależy mi na tym, aby powojenna odyseja moich Dziadków zyskała właściwą opiekę merytoryczną i najwyższą rangę organizacyjną, zanim latem ekipa wyruszy w trasę liczącą 7 000 kilometrów.

Przede mną kluczowe spotkanie w Ratuszu z Panią Wiceprezydent, z którą omówię intencję zaprezentowania tej wielkoformatowej, multimedialnej wystawy w murach rzeszowskiego Biura Wystaw Artystycznych (BWA).

Równolegle czekamy na otwarcie oficjalnych kwerend w archiwach państwowych. Z kolei w najbliższy weekend – po wymuszonym chorobą przesunięciu terminu – spotykam się z Andrzejem. Czas zderzyć rodzinną krew z surowym, postsowieckim pragmatyzmem i doprecyzować kształt naszej stepowej ekspedycji.

Procedury ruszyły. Każdy krok przybliża nas do celu.

WPIS 02 | Rzeszów, 2 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz
Status: Etap I – Kwerenda archiwalna i formowanie ekipy filmowej


WPIS 02 | Rzeszów, 2 października 2026 r.

Pierwsze spotkanie produkcyjne za mną. Usiedliśmy dziś przy stole z moim kuzynem, Piotrkiem. Położyłem przed nim oryginały listów babci Emilii z Presnogorkowki oraz wczorajsze, surowe kadry studyjne dokumentów, które wyciągnąłem z mroku światłocieniem.

Reakcja Piotrka była natychmiastowa. Krew nie woda – emocjonalny ciężar i poetyka tej historii uderzyły go tak samo mocno jak mnie. Bez sekundy wahania podjął decyzję: wchodzi w ten projekt całym sobą.

Jako świetny filmowiec, Piotrek dał mi pełną elastyczność producencką. Jest gotowy zrealizować ze mną cały międzynarodowy materiał wideo, ale z entuzjazmem przyjął też rewolucyjny wariant hybrydowy. Wariant, w którym naszą rodzinną, europejską odyseję (Dobiegniew, Niemcy, Holandia) filmuje on – z osobistą czułością wnuka, przejmując jednocześnie stery Głównego Montażysty całego filmu, podczas gdy do Kazachstanu ze względu na barierę językową poleci ze mną Andrzej ze swym płynnym rosyjskim.

Niezależnie od tego, którą konfigurację personalną ostatecznie wybiorę po weekendowej rozmowie z Andrzejem, jedno jest pewne: ten film ma już swojego strażnika emocji. To niesamowite uczucie, gdy prywatne archiwum z szuflady zamienia się w profesjonalną, dwuosobową machinę produkcyjną.

Następny przystanek: poniedziałkowe spotkanie z Andrzejem. Zderzymy rodzinną krew z chłodnym, postsowieckim pragmatyzmem.

WPIS 01 | Rzeszów, 1 października 2026 r.

Autor: Tomasz Cierpisz
Status: Etap I – Kwerenda archiwalna i przygotowania logistyczne


WPIS 01 | Rzeszów, 1 października 2026 r.

Projekt oficjalnie wystartował w mojej głowie i w moim studiu. Trzymam w dłoniach oryginalne, pożółkłe listy mojej babci Emilii Malik z 1941 roku, wysyłane z kazachstańskiego specposiołku Priesnogorkowka. 85 lat historii na kruchym papierze. Kiedy patrzę na odręczny napis „Sybiri” i porównuję go z surowymi, czerwonymi stemplami sowieckiego aparatu urzędowego, czuję potężny ciężar tej opowieści.

Dziś zrealizowałem pierwszą, kluczową sesję studyjną tych dokumentów. Zrezygnowałem ze sterylnego, komercyjnego podejścia. Użyłem twardego, bardzo niskiego światła bocznego (chiaroscuro) i głębokich cieni. Chciałem, aby każde zagniecenie papieru i ślad dotyku babci wyłoniły się z absolutnego mroku – tak jak jej życie wyłaniało się z mroku kazachstańskiej ziemianki, gdy w srogie mrozy marca 1941 roku walczyła o przetrwanie rodzeństwa. Efekty przerosły moje oczekiwania. Te kadry to gotowa oś dla pierwszej sekcji dyptyków.

Kolejne kroki są już precyzyjnie rozplanowane:

  1. Oficjalne pisma z zapytaniem o karty ewidencyjne specposielenców zostały wysłane do Kostanajskiego Obwodowego Muzeum Historyczno-Krajoznawczego w Kazachstanie.
  2. Przygotowuję hybrydowe pismo logistyczne do Związku Polaków w Kostanaju (Stowarzyszenie „Nadzieja”) w sprawie zabezpieczenia na lato auta 4×4 oraz tłumacza na miejscu w Priesnogorkowce, tuż przy granicy z Rosją.
  3. W najbliższych dniach czeka mnie najtrudniejsza decyzja personalna – wybór filmowca, który wejdzie ze mną w tę międzynarodową odyseję (Polska – Kazachstan – Niemcy – Holandia). Mam trzech skrajnie różnych, mocnych kandydatów.
  4. Kolejnym krokiem urzędowym będzie złożenie oficjalnego wniosku do Prezydenta Miasta Rzeszowa o objęcie całego przedsięwzięcia Patronatem Honorowym.

Ten dziennik będzie zapisem mojej drogi. Od rzeszowskiego studia, przez bezkresny step, aż po galeryjną premierę. To hołd dla Emilii, Stanisława i setek tysięcy tych, których wschodni wiatr rozrzucił po nieludzkiej ziemi. Przetrwamy ten dystans.


Od autora — dlaczego piszę?

Dziennik Drogi, Pamięci i Obrazu

Wstęp: Dlaczego piszę?

Aparat fotograficzny bywa tarczą. Przez siedemnaście lat pracy zawodowej nauczyłem się patrzeć przez wizjer tak, by kontrolować światło, geometrię i kadr. Nauczyłem się sterylności i dystansu, którego wymaga ode mnie komercyjne rzemiosło.

Jednak istnieją historie, przed którymi żadna tarcza nie chroni. Historie, które nosimy w krwiobiegu, zapisane w genach i rodzinnych szeptach, czekające na właściwy moment, by upomnieć się o swoje miejsce w świecie.

Gdy na moim biurku spoczęły oryginalne, pożółkłe listy mojej babci, Emilii Malik, pisane w latach 1941–1944 z kazachstańskiego specposiołku Priesnogorkowka, zrozumiałem, że muszę odłożyć na bok dotychczasową rutynę. Kiedy zestawiłem te kruche, dramatyczne zapiski z katorgi z wojennym losem mojego dziadka, Stanisława Cierpisza – ułana 6 Pułku Ułanów Kaniowskich, więźnia niemieckiego Oflagu II C Woldenberg – dostrzegłem porażającą, bolesną symetrię. Dwoje kochających się ludzi, rzuconych przez dwie bezwzględne machiny totalitarne na dwa krańce kontynentu. On za drutami w Dobiegniewie, ona w wykopanej w stepowej ziemi ściółce, poranionymi dłońmi wożąca cegły, by ocalić rodzeństwo od śmierci głodowej. Dzieliło ich 7 000 kilometrów absolutnej, wojennej samotności.

Ten dziennik nie jest zwykłym rejestrem wydatków, biletów i logistycznych potyczek. To zapis mojego osobistego wybudzania się z tego, co babcia Emilia nazwała w 1944 roku „trzyletnim snem koszmarnym”.

Postanowiłem wyruszyć z aparatem i kamerą w podróż śladami ich odysei. Przejdę przez mury oflagu w Dobiegniewie, drogi Niemiec i Holandii, aż po bezkresny, duszny step północnego Kazachstanu. Chcę skonfrontować słowa babci ze współczesnym obrazem miejsc, które mijała każdego dnia, walcząc o godność i człowieczeństwo. Emilia Malik jest dla mnie kimś więcej niż babcią – na tej drodze staje się symbolem i głosem setek tysięcy polskich kobiet, matek i dzieci, których krzyk tęsknoty wsiąkł w kazachstańską ziemię.

Będę tu zapisywał wszystko. Moje wątpliwości jako artysty, który porzuca komercyjny bezpieczny ląd na rzecz szorstkiego dokumentu. Logistyczne zmagania z urzędami, granicami i stepowym żywiołem. Wybory techniczne, poszukiwania języka wizualnego, spotkania z ludźmi i wreszcie – powrót do Rzeszowa, gdzie moi dziadkowie po latach wygnania odnaleźli swoje bezpieczne przebudzenie, i gdzie ta historia w postaci wystawy i filmu zamknie swój bieg.

Zapraszam Cię do towarzyszenia mi w tej drodze. Przejdźmy te 7 000 kilometrów razem.

Tomasz Cierpisz
Rzeszów, październik 2026 r.


Dołącz do tej drogi

Pomóż zachować
tę historię.

Uruchomiłem zbiórkę na realizację projektu „7000 km koszmarnego snu”. Wsparcie pomoże sfinansować podróż śladami moich dziadków, pracę nad filmem dokumentalnym oraz przygotowanie fotografii i wystawy.

Każda wpłata i udostępnienie zbiórki pomagają dotrzeć z tą historią dalej. Na stronie zbiórki znajdziesz opis projektu, plan kosztów i informacje o postępach.

Wesprzyj projekt na Zrzutka.pl ↗

Chcesz zostać partnerem?

Szukam również firm, instytucji i osób, które mogą pomóc w realizacji projektu lub w poszukiwaniach. Porozmawiajmy o możliwej współpracy.

Porozmawiajmy o projekcie ↗ Poznaj autora ↗